Cardiomyopathie

Cardiomyopathie verwijst naar een ziekte van de hartspier (het myocardium) zonder dat er misvormingen zijn aan het hart of de hartkleppen. Er is een rasgebonden aanleg tot het ontwikkelen van Dilatatie Cardiomyopathie bij grote rassen, maar ook bij de Doberman Pinchers en Boxers . Cardiomyopathie kan ook ontstaan ten gevolge van sommige toxische stoffen of infecties.

De drie te ontscheiden type Cardiomyopathie zijn:

1. Dilatatie Cardiomyopathie is de verreweg het meest voorkomende type bij de hond. Er is dan een vergroting van de hartkamers of de hartkleppen of het hart zelf met een beetje verdikking van het hartspierweefsel (hypertrofie) en vermindering van het normale samentrekking vermogen van de ventrikels.
2. Hypertrofische Cardiomyopathie bij deze vorm van Cardiomyopathie is er een sterke verdikking in het hartspierweefsel van de ventrikels. Het resultaat is vermindering van het kamervolume. In slechts weinig gevallen van hypertrofische Cardiomyopathie bij honden gerapporteerd is en geen significante rasaanleg zijn gevonden. De meeste honden die betroffen zijn reuen.
3. Restrictieve Cardiomyopathie van dit type zijn er geen meldingen bij honden. Het hart werkt harder om het verlies van samentrekkingen te compenseren en dat leidt eventueel tot hartfalen.

Vererving cardiomyopathie

Het verervingpatroon van cardiomyopathie is (nog) niet bekend.

Welke rassen zijn betroffen met Cardiomyopathie?

Dilatie Cardiomyopathie komt meer voor bij Doberman pinchers dan bij alle andere rassen tezamen. Maar de ziekte treft ook grote rassen inclusief de Deense Dog , St. Bernhard , Ierse Wolfshond en Scottish Deerhound.

Een specifieke vorm van Cardiomyopathie komt voor bij de Boxer, waarbij sprake is van sterke veranderingen in de hartspier en een zeer abnormaal hartritme, maar zonder dat er dramatische veranderingen in de vergroting van de ventrikels zijn, zoals bij andere rassen wel geconstateerd wordt.

Dilatatie Cardiomyopathie wordt ook aangetroffen bij Engelse Cocker Spaniels. In alle getroffen rassen komt het meer voor bij reuen.

Voor veel rassen en veel afwijkingen, zijn de studies om de erfelijkheid of de frequentie in het ras vast te stellen nog niet geheel uitgevoerd of zijn onderzoeken zonder conclusie gebleven. We hebben alleen geregistreerde rassen voor welke er consensus is tussen de onderzoekers in dit gebied. Sommige dierenartsen komen vanuit de praktijk tot de conclusie dat de aanleg rasspecifiek is.

Wat betekend Cardiomyopathie voor u en uw hond?

De grote rassen met Dilatatie Cardiomyopathie vertonen typische symptomen van abnormaal hartritme (specifiek atrium fibrillatie) en algemeen hartfalen. Deze symptomen bevatten zwakte en eetlust verlies, gewichtsafname, depressie, fases van bewustzijnsverlies, ademhalingsproblemen, een zachte hoest (vooral tijdens rust) en een verdikking van de buik. Er is een sterke vergroting van de hartkamers. De getroffen honden zijn van een gemiddelde leeftijd, maar zij kunnen al getroffen worden vanaf een leeftijd van enkele maanden. Abnormaliteiten kunnen gezien worden met een elektrocardiogram (ECG) voor dat er klinische symptomen zijn.

Aanvullend op de symptomen van de hartafwijking zoals boven beschreven, is een specifiek symptoom van deze afwijking bij de Doberman pinchers en de Boxers. Het betreft het abnormale hartritme dat in het begin het meeste voorkomt in de ventrikels en zeer ernstig kan zijn. Bij Dobermans treedt dikwijls een vergroting van het linkse atrium op. Naast of in plaats van de algemene vergroting van het hart. Boxers vertonen geen hartvergroting.

In Doberman pinchers komt er een relatieve lange periode voor van 2 tot 4 jaar zonder dat klinische symptomen van de ziekte (“de occult fase”) zich gedurende de tijd dat de veranderingen in de hartspier en ritmestoornissen openbaren of progressief voorkomen. Plotse dood komt voor bij ongeveer 25% van deze honden. Andere honden ontwikkelen een congestief hartfalen. Gewichtsverlies komt plotseling en in ernstige mate voor bij deze honden. Dood treedt meestal snel in na het tonen van de klinische symptomen, meestal binnen 6 maanden.

In Boxers zijn er drie specifieke fases van Cardiomyopathie:

1. Fase 1: een onregelmatig hartritme dat toevallig ontdekt wordt tijdens een routine onderzoek, of een onderzoek voor andere doeleinden. De hond vertoont geen klinische symptomen van ziekte.
2. Fase 2: deze honden zin onderzocht omdat er terugkerende periodes zijn van zwakte. Bij onderzoek wordt er een onregelmatig hartritme aangetroffen (over het algemeen afkomend van de ventrikels).
3. Fase 3: deze honden vertonen symptomen van hartfalen die ook zwakte, depressie, onwil te bewegen, een zwakke hoest (specifiek tijdens rust of ’s nachts), eetlustverlies, extreem gewichtsverlies en flauwvallen of wegvallen betreffen.

Deze periodes van flauwvallen, bewustzijnsverlies en algehele zwakte zijn in het algemeen het gevolg van het abnormale hartritme, vanwege de beschadiging aan de hartspier. Om deze reden is regelmatige controle met behulp van ECG de manier om verloop van de Cardiomyopathie in deze honden te volgen. Honden in de eerste fases kunnen hartfalen in de toekomst met ontwikkelen.

Voor alle honden met dilatatie Cardiomyopathie geldt dat het a-ritmische de oorzaak is van flauwvallen of bewustzijnsverlies, zaken die kunnen leiden tot een plotselinge dood. Tot 50% van de betroffen honden sterft plotseling, vaak zonder enige symptomen te vertonen of te hebben vertoond.

Als honden Cardiomyopathie ontwikkelen dat leidt tot hartfalen is de prognose veelal slecht.

Hoe wordt Cardiomyopathie gediagnosticeerd?

Röntgenfoto’s vertonen over het algemeen een vergroot hart, voornamelijk aan de linker zijde.

Bij Boxers kan het ook dat er geen afwijkingen te zien zijn op röntgenfoto’s.

In zowel de Doberman als de Boxer met Cardiomyopathie kan het zijn dat er geen afwijkingen te zien zijn op röntgenfoto’s, of tijdens het lichamelijk onderzoek, of bij de ECG in rust. Als Cardiomyopathie vermoed wordt en alle routine onderzoeken zijn normaal, dan is een 24 uurs ambulante ECG (een Holter monitor) aanbevolen. De niet verstorende monitor wordt door de hond gedragen gedurende de normale activiteiten en neemt de onregelmatige hartslag op.

Hoe wordt Cardiomyopathie behandeld.

De keuze voor een behandeling wordt gebaseerd op verschillende factoren, afhankelijk of de hond klinische symptomen vertoond, zoals zwakte of bewustzijnsverlies, of er sprake is van een a-ritme dat gezien kan worden op de ECG en/of hartfalen aanwezig is. Als uw hond een abnormaal hartritme heeft zonder bewijzen van hartfalen, kan uw dierenarts medicijnen voorschrijven die het ritme regelen, afhankelijk van veranderingen in het a-ritme ten opzichte van een normaal a-ritme.

Fases van bewustzijnsverlies geven een serieuze a-ritmie aan en moeten behandeld worden als spoedgeval. De behandeling van honden met symptomen van een congestief hartfalen omvat rust,dieet voorschriften, en medicijnen om te stabiliseren en als ondersteuning van het falende hart als ook het onder controle te houden van het a-ritme.

Als lage doseringen van de anti – a-ritme medicijnen effectief zijn, dan kan het hart zich vaak stabiliseren. Ernstig a-ritme van de ventrikels kan alleen gecontroleerd worden door een hoge dosis van anti-a-rtime medicatie en geeft een slechte prognose.

Nieuwe behandelingen zijn gebruikt voor Dobermans en Boxers met Cardiomyopathie in een poging te verergering van een congestief hart falen of plotselinge dood uit te stellen.

Fok advies.

Getroffen gevallen en hun ouders dienen niet voor de fok te worden gebruikt. Nakomelingen kunnen alleen ingezet worden na uitgebreide screening.

Hoe kun je Cardiomyopathie onder controle houden?