Door Sierra Milton, Stormsong GSPs

Wat hebben hondenfokkers en de maffia gemeen?

Wat een vreemde vraag zult u zeggen. Het is, triest genoeg, meer regel dan uitzondering. Het antwoord is eenvoudig wat Padgett, een bekend geneticus, toeschrijft aan 'De Geheimhoudingsplicht' voor fokkers en misschien gewoonlijk bekend staat als 'omerta' voor de Cosa Nostra. Beide zijn dodelijke stilten. Het is eenvoudig de redenen te begrijpen voor de samenzwering tot zwijgen als het gaat om misdadigers, maar welke redenen kan een fokker mogelijk hebben om 'omerta' te handhaven?

De reden die gewoonlijk wordt gegeven om geen genetische informatie te delen is de angst om het onderwerp te worden van een 'heksenjacht'. Maar, het gaat veel dieper. Het begint met eigendom en het menselijke verlangen om iets, wat men bezit, te beschouwen als het beste dat er is. Herinnert u zich de 'zijn stand ophouden tegenover de buren'-mentaliteit? Iedereen wil het beste hebben en de eer van het beste te bezitten. Toegeven dat wat men bezit of gefokt heeft misschien gebreken heeft is moeilijk voor de meeste mensen. Ook de enorme financiële en emotionele investering die fokkers in hun honden hebben gedaan, ligt hieraan ten grondslag. Te ontdekken dat er misschien gebreken aanwezig zijn in de vaders en moeders waarin fokkers zoveel van zichzelf hebben geïnvesteerd, is beangstigend en leidt ertoe dat velen weigeren zelfs maar te overwegen dat hun honden gebrekkige genen bezitten. Ego's en de angst om als 'slechte fokkers' te worden bestempeld zijn uiteindelijk de redenen voor fokkers om deze schadelijke zwijgplicht te handhaven.

Gebrekkige genen

Nog gevaarlijker echter dan De Zwijgplicht is de weigering om onder ogen te zien dat er gebrekkige genen aanwezig kunnen zijn in een fokprogramma en dat die generaties lang, stilletjes hun invloed hebben op vele bloedlijnen voordat ze zich openbaren. Zou het mogelijk kunnen zijn dat honden, die schijnbaar gezond zijn, werkelijk gevaarlijke, soms dodelijke genen in de fokgemeenschap kunnen verspreiden totdat uiteindelijk twee gezonde dragers, maar met gebrekkige genen, gezamenlijk dat eerste, maar veelzeggende nageslacht, produceren? Natuurlijk is dat mogelijk en steeds weer vertellen genetici hoe dit mogelijk is.

Fokkers kunnen eenvoudigweg geen gebrekkige genen zien en wat zij niet kunnen zien kan dan ook niet bestaan. Daarom, als men die logica volgt, zijn alle ongeteste honden net zo mooi van binnen als zij structureel van buiten zijn. Was die logica maar waar! Helaas wordt er veel meer nadruk gelegd op structurele en oppervlakkige schoonheid omdat dat gewoon gemakkelijk is te zien, te erkennen en te verkrijgen. Het is ook iets zonder enige 'onnodige' financiële investering. Men hoeft niet te betalen voor röntgenfoto's of bloedtesten of specialistische kennis om te kunnen beoordelen of een hond aan een lichamelijke maatstaf voldoet.

Maar het werkelijke gevaar komt niet van honden die getest worden, maar van die fokkers die hun hoofd in het zand steken en weigeren te geloven dat hun honden minder dan 'perfect' zijn. We kunnen hetgeen we verhelpen onthullen, maar dat wat verborgen blijft is een dreiging voor de toekomst. Maar hier is omerta, die 'Zwijgplicht' overduidelijk. Niet alleen houden deze fokkers vast aan het geloof dat hun honden niet erfelijk zijn belast met gebrekkige genen, structurele gebreken of problemen met hun temperament, maar zij geloven ook niet dat de honden die zij in hun fokprogramma toelaten om te paren met een van hun eigen honden, mogelijke dragers kunnen zijn. Welbeschouwd fokken zij alleen 'het beste' en het beste is natuurlijk ook perfect.

Succes op hondenshows

Nu gebeurt de werkelijke misdaad. Deze fokkers zijn vaak erg succesvol op shows; van hun honden wordt gedacht dat zij de beste zijn - per slot van rekening hebben zij lintjes en plaatsen en titels om te bewijzen hoe prijzenswaardig hun honden zijn! Vanwege hun showsuccessen worden ze gezien als kenners op het gebied van fokken, mensen waarop nieuwkomers van het ras vertrouwen voor hun kennis en informatie. En, de informatie die deze nieuwkomers krijgen is dat ze zich geen zorgen hoeven te maken om genetische problemen, dat er geen noodzaak is om 'dure testen te laten uitvoeren als alle honden toch gezond zijn'. Nog rampzaliger voor de toekomst van het ras is dat de houding van deze fokkers de overhand begint te krijgen. De nieuwkomers zien de successen van de honden van deze fokkers en kopen ze (ook zijn weinigen, of zo goed als geen, getest op structurele gebreken, slechte gezondheid of gebrekkige genen). De nieuwkomers moeten een financiële en emotionele investering beschermen, waardoor deze houding zich verspreidt, met voorspelbare resultaten. Al snel, omdat deze fokkers 'de macht hebben' binnen het ras (vaak zijn het juryleden, mensen waaraan wordt gevraagd om lezingen over het ras te geven, fokkers die respectabele prijzen kunnen vragen voor puppies en dekgeld, fokkers waarvan gezien wordt dat ze winnen), gebruiken ze deze 'macht' om ervoor te zorgen dat het onethisch wordt om over welk gebrek dan ook te spreken, of dit om gezondheid of temperament gaat, dat aanwezig is in welke stamboom dan ook van de vaders of moeders of nageslacht van hun vaders of moeders. Maar al te vaak hoort men 'Ik durf niets te zeggen als ik wil winnen' of 'er zijn drie lijnen waarin epilepsie (of hart- of oog- of kies maar een probleem uit) voorkomt, maar daar hoef je niets over te weten'. Natuurlijk moeten we over die problemen weten, hoe moeten we anders een verstandig besluit nemen over welke honden nuttig zijn voor de toekomst die we voor onze honden uitstippelen, tenzij we rekening houden met niet alleen structurele schoonheid, maar ook de verborgen erfelijkheid, die we proberen te verbeteren?

Wat moeten we doen met fokkers die open zijn over gebreken die in hun eigen honden worden aangetroffen? Helaas worden zij maar al te vaak bestempeld als 'slechte fokkers' en van hun honden wordt gezegd dat zij 'gebrekkig' zijn. Ze worden gemeden en er wordt achter hun rug om over hen gefluisterd en met hen gespot. Het feit dat deze fokkers proberen om openlijk kennis te delen en hun honden op een wetenschappelijke manier laten testen, leidt ertoe dat deze fokkers het onderwerp worden van heksenjachten door dezelfde mensen die te gierig, te onbezorgd, te egoïstisch, te onbekommerd over de toekomst zijn om hun honden te laten testen, en nog minder de moed hebben om openlijk over hun honden te praten. In plaats van deze fokkers die informatie delen, toe te juichen, worden zij gemeden en vervolgd. Met als gevolg, en omdat de menselijke natuur bepaalt dat wij deel willen uitmaken van een groep in plaats van er buiten te staan, beginnen fokkers te doen wat zij het beste kunnen - zij houden de stilte in stand, liegen of weigeren toe te geven wat zij weten.

‘Slechte fokkers

Als steeds meer nieuwkomers zich bij een ras aansluiten en onervaren fokkers en exposanten beginnen met showen, bezitten en de kunst van het fokken beoefenen, richten ze zich tot de fokkers die winnen omdat ze winnen gelijkstellen met superieure kwaliteit honden. De fokkers zijn daarom nog vastberadener om niets slechts over hun honden te laten uitlekken, daarmee bevestigen zij de gedachte dat de honden die zij fokken perfect zijn en waarmee zij ook de financiële en emotionele investering die zij hebben, versterken om deze theorie te laten voortduren. Winnen op een show heeft niets te maken met erfelijke gezondheid. Inderdaad zijn een aantal winnende honden op zijn minst dragers van erfelijke kwalen en, in sommige gevallen, is het bekend dat zij erfelijke gezondheidsproblemen hebben. Hoewel een erfelijke kwaal op zich, afhankelijk van het type en de ernst, nooit een hond mag uitsluiten van de genetische poel, is het zeker verplicht dat mensen zich bewust zijn van elk aandachtsgebied om verstandig te kunnen fokken. Op zijn minst moeten de honden waarmee gefokt wordt getest worden en hun achtergronden nauwkeurig worden bekeken om zo de mogelijkheid om meer honden dragers te maken te verkleinen. Vooralsnog, omdat de winnaars niet willen worden bestempeld als 'slechte fokkers' en de eer van de beste zijn te verliezen (en eventueel financieel verlies omdat men niet in staat is puppies en dekgelden tegen net zulke hoge prijzen te verkopen), wordt de 'Zwijgplicht' nog steviger omarmd.

Omdat de nieuwkomers geaccepteerd willen worden, vermijden zij het over vaders en moeders te praten die slecht produceren, of het nu om uiterlijke, gezondheids- of problemen met het temperament gaat. Ook hebben zij nu een financiële en emotionele investering in aanvulling op geaccepteerd willen worden in de 'club van winnaars'. Het is zelfs mogelijk dat zij ontwikkelingen in een of meer lijnen in hun stambomen herkennen, maar deze weigeren toe te geven en geheim houden uit angst een etiket opgeplakt te krijgen.

Vaak proberen fokkers, hoewel zij niet openlijk toegeven dat er problemen zijn, de mogelijkheid dat de kwaal de kop opsteekt te verzwakken door te kruisen met een geheel andere lijn. Dr. Jerold Bell, een bekende geneticus, zegt over deze methode: Herhaald kruisen om te proberen schadelijke recessieve genen te verzwakken is geen gewenste methode van het beheersen van erfelijke ziekten. Recessieve genen kunnen niet verzwakt worden; ze zijn al dan niet aanwezig. Het kruisen met dragers vermenigvuldigt en verspreidt het / de gebrekkige gen(en) verder in de genenpoel. Als een hond een bekende drager is of een hoog risico op dragerschap heeft door stamboomanalyse, kan deze hond uit het fokprogramma worden gehaald en worden vervangen door een of twee nazaten met goede eigenschappen. Met deze nazaten kan dan worden gefokt, waarna ook die weer kunnen worden vervangen door eigen nazaten met goede eigenschappen, in de hoop dat het gebrekkige gen verloren gaat.

Angst

Helaas zorgt een weigering een erfelijke kwaal te aanvaarden of te testen, er niet voor dat deze weggaat. Wat we niet kunnen zien heeft nog steeds een enorme uitwerking op het ras en doorgaan met fokken met deze dragers van gebrekkige genen geeft het gebrek de kans om een steviger grip op het ras te krijgen. De fokkers die heel hard proberen om gezonde honden te fokken en elke wetenschappelijke voorzorgsmaatregel nemen om zich te verzekeren van erfelijke gezondheid, worden vermeden vanwege de hartstocht die zou moeten worden toegejuicht; de inspanningen die zij zich getroosten worden op zijn minst gebagatelliseerd en nog vaker belachelijk gemaakt als 'onnodig' of 'paniek zaaiend'. Met als gevolg dat deze fokkers alleen werken en hun inspanning, buiten hun eigen kennel om, weinig uitwerking heeft op het ras in zijn geheel.

Omerta kan alleen worden verbroken door mensen die de moed, overtuiging en hartstocht hebben om zich er van te verzekeren dat het ras in zijn geheel sterker en gezonder wordt. In plaats van heksenjachten op degenen die het verdriet hebben van het behandelen van de problemen, zou het doel van elke rasclub in elk land moeten zijn diegenen toe te juichen die de moed en het doorzettingsvermogen hebben om zich openlijk uit te spreken. Prijzen zouden moeten worden gegeven aan deze fokkers die er onvermoeibaar naar streven om het ras te verbeteren, in aanvulling op de prijzen die gegeven worden aan fokkers die de meeste winnende honden hebben. Mooiigheid en schoonheid verbeteren een ras niet; genetische gezondheid en de mogelijkheid om een pijnvrij, gezond leven te leiden gaan boven schoonheid, maar zijn moeilijker te verkrijgen.

De kosten

De kosten van het genetisch testen zijn niet hoog als men kijkt naar het effect dat weigeren om te testen kan hebben voor het ras. Vraag een fokker met verstand van zaken, van wie het ras een op hol geslagen hart, bloedafwijking, oog- of heupproblemen heeft, of zij de bijna onoverkoombare problemen nu wijten aan het gebrek van een vooruitziende blik en de weigering van vroegere fokkers om een verdere financiële investering in het ras te doen en het antwoord is voorspelbaar. In Groot- Brittannië is het mogelijk om testen te laten verrichten voor heup-, elleboog-, oog-, hart-, bloed- en immuniteitskwalen door gediplomeerde specialisten voor een totaal bedrag (veel minder dan in de Verenigde Staten), minder dan de kosten van een puppy of dekgeld. Het is mogelijk om veel minder tests uit te voeren, maar tegen welke prijs? Zal het ras in de toekomst lijden aan hartproblemen omdat een eenvoudige stethoscooptest (verricht door één van de door het ras gesponsorde hartklinieken, in dit geval de boxer) op dat moment niet belangrijk genoeg was? Wordt het ras in de toekomst ermee geconfronteerd om te proberen blindheid uit te roeien omdat een oogonderzoek (verricht door een van de vele oogklinieken die elke maand gehouden worden of gratis als deze wordt gedaan in de kliniek die elk jaar wordt gehouden op de Crufts' hondenshow) niet verdedigbaar werd geacht? Zullen de nakomelingen zeer veel pijn hebben door slechte heupen of ellebogen omdat het ras goed bewoog op de show en er zo op het oog niet dysplastisch uitzag? (Röntgenfoto's die noodzakelijk zijn voor heup- en elleboogbepaling zijn de duurste voor heupen en voor ellebogen als deze tegelijkertijd met de heupen worden gemaakt; helaas zijn er 6 foto's nodig om de ellebogen te bepalen en de kosten zijn een afspiegeling van de foto's die noodzakelijk zijn). Het testen op zaken als von Willebrand's ziekte (vWD) en schildkliertesten (immuunsysteem) kunnen goedkoop worden uitgevoerd. Toegegeven, testen op deze erfelijke kwalen is geen garantie dat een probleem zich niet in toekomstige fok voordoet, maar testen zal de kans op problemen grotendeels verkleinen en dat is een goede manier om te beginnen.

Als een fokker geen bewijs kan tonen in de vorm van een attest of rapport dat door een dierenarts is afgegeven, dat er getest is op erfelijke afwijkingen, moet de koper zich bewust zijn dat zij voor eigen risico kopen!

Fokkers kunnen beweren dat hun honden nooit mank hebben gelopen of dat er geen noodzaak is om te testen omdat het ras gezond is. Sommigen zullen zelfs beweren dat hun dierenartsen hebben gezegd dat het testen op erfelijkheid niet noodzakelijk was. Die houdingen zijn onverantwoordelijk. Eens te meer, genen zijn niet zichtbaar en dragers van gebrekkige genen kunnen zo op het blote oog gezond lijken. Het is alleen door middel van testen dat we weten of onze honden aangetast zijn of niet en alleen dan met een eerlijke bepaling van stambomen, of aangetaste honden die getest zijn, dat de mogelijkheid van dragers wordt gerealiseerd.

De stilte doorbreken

Wat kunnen we doen om de dodelijke Zwijgplicht te doorbreken? De meerderheid, zo niet alle rasclubs, heeft een gedragscode die van leden verlangt dat zij gezonde honden fokken. Een van de plekken om mee te beginnen is met de clubs. In plaats van sociale instellingen of 'ouwe-jongens-krentenbrood' clubs te zijn, kunnen deze rasorganisaties beginnen met het hooghouden van het werkelijke doel om de toekomst van het ras te beschermen door te eisen en te verlangen dat erfelijkheidstests voorafgaand aan het fokken worden uitgevoerd. Veel serieuzer dan het fokken met een 16-maanden oude teef is de praktijk van het fokken zonder elke mogelijke veiligheidsmaatregel te hebben genomen om voorrang te geven aan erfelijke gezondheid. Vooralsnog worden in veel clubs de 'slechte fokkers' eerder gelijkgesteld met de leeftijd waarop zij fokken of de snelheid waarmee ze fokken dan de werkelijke criteria dat bewijs van gezondheid verplicht moet zijn. Neem de nadruk weg van winnen - hoeveel clubs stellen de 'fokker van het jaar' vast op basis van de hoeveelheid nageslacht dat wint? Zijn er clubs die werkelijk verlangen dat de fokker aantoont dat zij alles doen om zich te verzekeren van de toekomst van het ras?

We kunnen de stilte doorbreken door diegenen met de moed en het doorzettingsvermogen om over problemen te praten, te prijzen, successen en kennis te delen, in plaats van hen te verbannen. Omerta faalt als elke koper van een puppy of dekreu eist dat er een bewijs van erfelijkheidstest wordt getoond. De Zwijgplicht faalt wanneer we ons realiseren dat het niet genoeg om winnende honden te fokken of de hoogste prijzen te vragen voor puppies of een fokhond te hebben die vijftig, zestig, honderd keer wordt gebruikt; we moeten de hartstocht terughalen waarmee we in eerste instantie allemaal onze rassen omarmden en hartstochtelijk met vastberadenheid werken aan een toekomst waar de hoeveelheid erfelijke kwalen elk jaar minder wordt.

Als diegenen die u kent fokken zonder te testen, vraag uzelf dan waarom - is het gebrek aan moed om misschien een drager te ontdekken in hun fokstapel? Is het omdat ze financieel verlies vrezen als ze testen? Is het omdat ze werkelijk denken dat hun honden niet minder dan perfect kunnen zijn? Is het omdat ze bang zijn om hun plaats als 'topfokker' te verliezen als ze toegeven dat er problemen zijn die moeten worden aangepakt? Is het omdat ze bang zijn dat het moeilijker wordt om mooie, gezonde honden te fokken? Of hebben ze de hartstocht verloren waarmee ze van het ras hielden, toen ze bezig waren om de ladder van het winnend succes te beklimmen? Of, nog triester, is het omdat ze gewoonweg niet geven om iets dat ze niet kunnen zien?

Betere toekomst

Het is hard werken en vraagt veel moed om een fokprogramma te ontwikkelen op basis van wetenschappelijke methoden en testen, maar de hoop op een betere toekomst zou ons allen moeten aansporen om deze verbintenis aan te gaan. De sleutel is de mogelijkheid om samen te werken zonder angst voor roddel en achterklap of stilzwijgen. Omerta, de zwijgplicht, kan worden doorbroken als meerderen van ons besluiten dat we de stilte niet langer tolereren.